Storythai

LOVE SICK 5

ปล่อย..อึก แม้แรงที่มีอยู่น้อยนิดนั้น.........ไม่สามารถขัดขืนร่างสูงอาคานิชิได้เลย........

เรียกจินสิ มือใหญ่ยังคงจับมั่นอยู่ที่บั้นท้ายร่างบาง

ไม่ปล่อยเดี๋ยวนี้.อาคานิชิปล่อยร่างบางดิ้นสุดแรง..ทั้งที่ไม่อยากจะนึกถึงแล้ว..

สิ่งที่คอยหลอกหลอนอยู่ตลอดเวลา..กลัวพะวงอยู่ทุกวัน.ในที่สุดวันนี้มันก็ได้เป็นจริงขึ้นมา.

คาเมะลูกเราเป็นไงบ้างร่างสูงยิ้มเยาะทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ..ลูกน่ะหรอตายไปตั้งแต่ยังไม่ได้เกิดแล้ว..

ลูก..ไม่..อย่า.......อึก......พอแล้....ว..ร่างบางดิ้นแรงขึ้นน้ำตาพาลไหลลงมา

เจ็บปวดความรักที่.หลอกลวง

ก่อนหน้านี้คนคนนี้อาคานิชิจิน พร่ำบอกรัก เฝ้าบอกทุกวันว่ารักนักรักหนาคนโง่.
ทั้งที่รักมาก..ยอมทุกอย่าง.ทำไม.ทำกันได้

ร่างสูงใช้ไหล่กระแทกเข้าท้องบางอีกครั้ง.........แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง

--------นายต้องเป็นของชั้นเท่านั้น--------
.
.

อือ.......ร่างเล็กบิดร่างกายไปมาสติเริ่มกลับคืน..............ตาเรียวที่ปิดสนิทค่อยลืมขึ้นอย่างช้าๆ

ที่ไหนกัน..........ปวดหัวเหลือเกิน..........ร่างบางค่อยๆลืมตาขึ้น.........ที่ไหน.....คุ้น.......เหมือนเค้าเองเคยได้เข้ามาสัมผัส......ห้องที่ดูรกๆ.....แต่กลับดูอบอุ่น..........ในตอนนั้น

แต่........

-------ตอนนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว......มันเป็นห้องของคนทรยศนั่น---------

ฟื้นแล้วหรอ......คาซึยะ... เสียงที่คุ้นเคยกระซิบเบาๆที่หูพร้อมขบปลายติ่งเล็กทำให้ร่างบาง.....ผวา...........ถอดกรูดขึ้นไปบนหัวเตียง................คนคนนี้............อาคานิชิ........จิน............

อย่าเข้ามา...........อย่า..........อาคานิชิ....น้ำใสๆไหลเปรอะเปื้อนใบหน้าบาง.............

ทำไม........ทั้งที่บอกกับตัวเองว่าจะเข้มแข็ง...........พอเอาเข้าจริงๆ......กลับอ่อนปวกเปียก.......กลัวจนตัวสั่น............ทำไมคาเมะ...........ตอนนี้ไม่มีพีจังหรือใครๆที่คอยมาปกป้อง...............ทำไมตัวเราเองถึงไม่รู้จักเข้มแข็งขึ้นบ้าง...........

ร่างสูง........ไม่ได้ใส่ใจกับเสียงร้องของร่างบางแม้แต่น้อย.........กลับย่างสามขุมประชิดตัวร่างบาง

เป็นไงบ้าง..........ไม่เจอกันตั้งนาน.......เป็นไงบ้างล่ะ.........ไม่พูดเปล่า.....มือหนาไล้ไปตามอกเล็ก......บางเบา...........แผ่วเบา........ก่อนจะกระชากเสื้อเชิ้ตที่ดูเข้ารูปนั่นขาดออกจากกัน

ต้องการอะไร........อาคานิชิ.......ขอร้องล่ะ.......อย่ามายุ่งกะชีวิตเราอีกเลย.............อึ่ก ร่างบางสะอึกทั้งน้ำตา

ทั้งๆที่คิดว่า............

ขอพระเจ้าไว้ทุกวัน.........ขออย่าให้ได้เจออีกเลย......
แต่.....ทำไมล่ะฮะ..........ผมทำผิดอะไรหรอ

หึๆ..........ชั้นอุสาห์ได้พบกับนายอีกครั้งน่ะ.......ไม่คิดจะทบทวนความหลังกันหน่อยหรอ ร่างสูงไม่รอช้า.....บดขยี้ริมฝีปากสีสดนั่น...........ปฏิกิริยาของร่างเล็กที่ดิ้นเร่าๆ............ปฏิเสธร่างสูงด้วยแรงทั้งหมดที่ตนมี...........ชวนให้ร่างสูงหงุดหงิด

คิดจะปฏิเสธชั้นหรอ..........คาซึยะ...........คิดว่าทำได้ใช่มั้ยร่างสูงกดทับร่างเล็กไว้ก่อนเงยหน้าขึ้นถาม

ไม่............อึ่ก...........ข้อร้อง.........ร่างบางใช้แรงทั้งหมด............ผลักไสร่างร่างนี้.........ให้ออกไปให้ไกลที่สุด..แรง.........หายไปไหนหมดในเวลานี้...............แค่เพียงพบหน้าร่างสูง............ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน

จินเสมองใบหน้าร่างบางที่เปื้อนเปราะไปด้วยน้ำตา..........ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กๆ

ก่อนจะผละออกจากร่างบางที่แผ่กายอยู่บนเตียง........เสื้อที่ใส่มาขาดไม่มีชิ้นดี...........ร่างสูงยิ้มให้บางๆ...........ก่อนจะก้าวไปทางตู้เสื้อผ้าที่เปิดอยู่...........

คิดอะไรอยู่กันแน่อาคานิชิ..ชั้นไม่มีทางให้นายหลอกเป็นครั้งที่สองนะ ร่างสูงหันเผชิญหน้าร่างบางอีกครัยเปลี่ยนเป็นคนละคนกับตอนนั้นเลยนะ............คาซึ......ยังไม่ทันสิ้นเสียงร่างใหญ่

นายไม่มีสิทธ์..........เรียกชื่อชั้น...........ไม่มีสิทธิ์ ร่างบางเก็บเศษเสื้อมาบังกายเอาไว้.........น้ำใสๆจากดวงตาเรียวเล็กที่ไหลอย่างไม่ขาดสาย..........ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงง่ายๆ

ไม่มีสิทธ์...........แล้วจะทำไม..........ชั้นจะเรียกยังไงก็ได้..........นายตะหากล่ะไม่มีสิทธ์ที่จะขัดชั้น..............ร่างบางได้แต่นิ่ง.........ไม่สามารถทำอะไรได้.............

ถ้าถามว่า.......กลัวคนตรงหน้านี้มั้ย............กลัวสิ.............
กลัวทุกอย่าง.............ที่เป็นคนคนนี้................

อ้อ.........นายคงลืมอะไรไปอีกอย่างนึงนะคาซึยะ........ชั้นมีสิทธ์ทุกอย่างในตัวนาย...............ทั้งตัวและหัวใจ...........จินกล่าว............มองไปที่ร่างบางยิ้มให้เหยียดๆก่อนจะ

ไม่............นายไม่มีสิทธ์อะไรในตัวชั้นเลย..........ไม่เลย.................สิทธ์ที่นายได้จากชั้น.................มันก็แค่เคยเป็นสิทธ์ของนายตะหาก..........อาคานิชิร่างบางกล่าวโต้ตอบเช่นกัน............................

ใช่..................สิทธ์ในตัวชั้นทั้งหมด........แค่เคยเป็นของนายเท่านั้น
แต่นับต่อจากนี้และตลอดไป..........มันจะกลับมาเป็นของชั้นเหมือนเดิม

งั้นหรอ.............แล้วจะลองทดสอบดูไหมล่ะ.........ว่าสิทธิ์ในตัวนายเป็นของชั้นรึเปล่า........จำกลิ่นของชั้น..........เสียงของชั้น........ สัมผัสของชั้น.....ร่างกาย........ลืมไปแล้วหรอ...............ร่างสูงขบเบาๆที่ใบหูบาง...................

ถ้านายหมายถึงตอนที่นายใช้ชั้นทดลองยาละก็...............มันก็แค่ชั่วครั้งชั่วคราว.............ชั้นบอกแล้วไงว่า.........มันแค่เคยเป็นน่ะ............เข้าใจไหม..........ร่างบางผลักร่างสูงออก.......จ้องตาร่างสูง...........ราวกับ.........ไม่เกรงกลัว......จะไม่หลงไปกับนายอีก...........สัตปฏิญาณไว้อย่างนั้น...........

ร่างสูงออกอาการฮึดฮัด..........โกรธไหม..โกรธ............ร่างเล็กที่เคยเป็นของเค้าน่ะ...........ต่างจากเมื่อก่อน...........อ่อนหวาน.........ขี้อ้อน................อ่อนต่อโลก

นั่นสินะ.............มันเป็นของๆนาย........และแค่เคยเป็นของชั้น.....งั้นชั้นจะทำให้สิทธิ์ทั้งหมดในตัวนายเป็นของชั้นอีกครั้ง ร่างสูงไม่รอช้ากดร่างบางลงแนบกับเตียงนุ่มนั่น ไม่ปล่อยให้ร่างบางได้ตั้งหลักขยี้ริมฝีปากบาง...................ลิ้นร้อนถูกส่งเข้าไปหาความหวาน.......จากปากร่างบาง.............ข้างใน.........หวานไม่เคยเปลี่ยน..............ไม่เปลี่ยนเลย.........ยังคงความหวานไว้

ไม่...............ออกไปนะ.........อื้อ............ผลักไสร่างสูงที่ย่างประชิดตัวเข้าใกล้

......กลัว......ไม่อยากเผลอใจไปให้..........
กำแพงที่สร้างไว้.......จะทลายลงมา.........
กลัว........ไม่อยากถูกหลอก...........มันทรมาน

ร่างบางน้ำตาไหล..........รื้นขึ้น..........พยายามผลักไส............ไม่ต้องการรสสัมผัสจากคนคุ้นเคย................เพราะมันจะทำให้ทรมาน.............สับสน.........ใจอ่อน

พ..อ.......ที........ข....ขอ.......อื้อ ร่างสูงยังคงรุกเร้าร่างบางต่อไป.......ทั้งที่กะจะไม่แตะร่างบางนี้แล้วเชียว........แต่.....ก็อดใจไม่ไหว.....ไม่ได้อยากทำร้าย.......ไม่อยากทำร้ายอีกแล้ว................

ไม่ใช่ความรัก.........ไม่ใช่ความห่วงหานะ...........มันเป็นแค่ความใคร่.......ใช่......ความใครเท่านั้นเอง

นายยั่วโมโหชั้นเองนะ..........เสียดานครั้งนี้ชั้นลืมเอาตัวยานั้นมาอีกที........แต่ก็ช่างเถอะ.....มาสนุกกันดีกว่า หึหึ ร่างเล็กยังคงดิ้นเร่าๆอยู่ใต้ร่างสูง......น้ำตาเท่านั้นที่ส่งผ่านออกมา........ปากบางเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง

ไม่นะ.......ไม่........เราไม่อยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน..........ต้องเข้มแข็ง.
ต้องทำอะไรซักอย่าง.............แต่........แต่........อะไรล่ะ...........
เราต้องทำอะไร...............

โอ๊ย.................ร่างสูงใช้แรงผลักร่างบางออก............เล่นกัดลิ้นซะได้...........................

ร่างบางใช่ว่าจะ.....ปล่อยโอกาสให้ผ่านไป.......ใช้ขาเรียวกระแทกเข้าที่ส่วนอ่อนไหวของร่างสูง.....ผลักร่างที่คร่อมตน.......ก้าวฉับๆไปที่ประตู.............แล้วออกไปจากห้องนี้ทันที

ร่างสูงได้แต่ชอค.........มือยังคงกุมส่วนสำคัญไว้.............ร่างบางเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ..........รู้จักป้องกันตัว.......ไม่ลังเลแม้สถานการณ์ที่คับขันเช่นนี้...........ไม่เป็นไรโอกาสยังมีอีกเยอะ......

ระวังตัวไว้ล่ะ........คาซึยะ

2 b con

เม้นให้หน่อยน้าค้า